ANLAMSIZ BİR YAZI

 

Hayata tutunmak için ne kadar neden var elimizde? Çevrendeki nesnelerden ibaret değilmi herşey ve içini dolduran bizler değilmiyiz. Bir insan, eşya, bitki, hayvan v.s.  En sevdiğim arkadaşım, annem, köpeğim, çiçeğim. herşey bir kalıpta aslında. Bu yüzden insanla ayrımını yapmıyorum, yapamıyorum, sonuçta onlarıda ben anlamlandırıyorum.

Peki ya bunu yapamadığında? Yani anlamlar teker teker yıprandığında veya yok olduğunda, nedenlerimiz tükenmeye başladığında ki hiç tükenmiyceni biliriz , sürekli yeni hallerde çıkar karşımıza yeniden herşey tekrar edene kadar devam devam devam...

İster çocuk ol, ister genç, ister yetişkin, yorulupta dinlenmek istediğinde,birşeyler yeniden başlayana kadar boşluğun kollarında bulmak kendini ve yine o boşlukta bir şeyler hissedememek ne tuhaftır.

 

Bu boşlukta, anlamsızlıkların göğsüne yaslanmışım. Şuan yazarken, belki az sonra konuşurken veya yarın işe giderken.

Taki yeni isimler keşfedip, eskileride cilalayana  dek....

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !